Gdy patrze w lustro..

..widzę wszystkie swoje niedoskonałości :drugi podbrudek , pulchne ramiona , palce u dłoni jak parówki , brzuch jak u kobiety w zaawansowanej ciąży , potężne uda i zbyt duże łydki .

Dwa tygodnie temu zaczęłąm sie odchudzać . Ustaliłam sobie limit kalorii na 1000 . Z każdej strony czuję naciski . Widzę , że wszyscy wokoło patrzą mi na ręcę i rozliczają z każdej mandarynki . Gdy ojciec wraca z pracy jego pierwsze pytanie brzmi : "To ile dzisiaj podżarłaś"? .Czuję się jak w klatce . Mama dokładnie wie co z jedzenia jest w domu i każdego dnia sprawdza co ubyło.Niemogę spokojnie wejść do kuchni bo trafiają we mnie oskarżycielski spojrzenia i kpiące uwagi . Niemam już chyba sił . Niepotrafię walczyc i ze sobą i z nimi.Każdy kęs czegokolwiek to świadomość , że zostanie mi to wytknięte i napiętnowane .

Jest mi tak ciężko , nauczyłam sie wszystkie smutki zajadać słodyczami i nietylko. Nauczyłam sie poprostu zajadać wszystko.Mam 19 lat , 167 cm , obecnie ważę 81 kg (zaczynałam od 85 kg) .Mam dzisiaj zły dzień (1 258,00 Kcal).

witaj na forum:) tutaj na pewno znajdziesz wsparcie, koleżanki do wspólnego dietkowania i cenne uwagi, więc bardzo dobrze trafiłaś.
Myślę że twoi rodzice popełniają wielki błąd....bo takim wytykaniem wcale Ci nie pomagają, a wręcz szkodzą...
Może powinnaś z nimi porozmawiać,.że nie jest Ci łatwo, ale się starasz...i to właśnie w nich powinnaś mieć oparcie, a będzie Ci dużo łatwiej dążyć do celu:)
A warto....ja jak marzę o lecie, zwiewnych sukieneczkach...kobiecych ubrankach podkreślających kształty to od razu mi się chce ćwiczyć:)
pozdrawiam Cię...trzymaj się i nie poddawaj...zrob to dla siebie:)

Jest mi tak ciężko , nauczyłam sie wszystkie smutki zajadać słodyczami i nietylko. Nauczyłam sie poprostu zajadać wszystko.Mam 19 lat , 167 cm , obecnie ważę 81 kg (zaczynałam od 85 kg) .Mam dzisiaj zły dzień (1 258,00 Kcal).[/quote]
Cześć ja podobnie myśle że twoi rodzice nie mają narazie pojęcia mówiąc ci ile dzisiaj zżarłaś nie mają pojęcia co ty czujesz ..że cierpisz ..porozmawiaj z nimi i powiedz szczeże im co cię męczy niemartw sie !!! my się tobą zaopiekujemy i schudniesz !! ja jestem od ciebie młodsza ale wymiary podobne mamy !! pamiętaj damy radę !!!!!!!!!
http://straznik.dieta.pl/show.php/kw...g_70_68_56.png

:arrow: :arrow: :arrow: cel =Siła+Wiara W siebie !!

cześć :)
witam na forum :)
no musze przyznać, że wsparcie w domku to masz potężne :(
ale powiem szczerze, że nie wiem co jest gorsze - gadanie Twoich rodziców, czy moich - bo moi z kolei non stop mi patrzą na ręce - mówią : oooo!! Ty nic nie jesz!! zacznij w końcu jeść, bo w jakieś cholerstwo wpadniesz!!!!
ludzie, którzy nigdy nie musieli się odchudzać, często nie potrafią nas zrozumieć - dla nich zawsze pozostaniemy grube i każde z podejmowanych przez nas prób walki z nadwagą traktują w dziwny, sobie chyba tylko zrozumiały sposób - przez co nasza walka staje się trudniejsza - ale satysfakcja spowodowana wygraną z nadbagażem będzie przez to jeszcze pełniejsza :) bo udowodnisz, że potrafisz nie tylko sobie, ale też reszcie z tych wszystkich niedowiarków, którzy z góry założyli Twoją porażkę!!!!
dlatego uważam, że nie ma co się przejmować ich głupim gadaniem - my tam swoje wiemy i tego się trzymajmy :)
dlatego życzę Ci wytrwałości i silnej woli - nie daj im się zwyczajnie, jeśli teraz się nie poddasz, już niedługo przywykniesz do ich gadania i sama zaczniesz sprawdzać ile oni danego dnia podżarli ;)
radzę się nie przejmować, z czasem ich uwagi na pewno ucichną, a jeżeli nie ucichną to na pewno osłabną :)
powodzenia:)

Witaj!!

No tak witam w klubie jakbym słyszała moich... w prawdzie jestem sporo starsza i od ładnych kilku lat nie mieszkam w domu... ale i tak potrafili się dac we znaki... w pewnym momencie już przestałam do nich przyjeżdzać...bo ciągle i bez przerwy mi to wytykali, albo uskuteczniali rozmowy z resztaa rodziny jakimiś pociotkami na temat mojego wyglądu. Koszmar. A już skrajnie doprowadzało mnie do pasji gdy mój Tato powiedział " między nami grubasami" sam jest gruby od lat i jego proby odchudzania ida na marne a mnie się czepia. Kiedyś nawet im powiedziała, że te wszystkie moje kłopoty z wagą sa spowodowane między innymi przez nich. Byam kiedyś bardzo szczupła, potem przytyłam 7 kilo , ale nadal byłam szczupła już nie koścista...... i wtedy zaczęło się że guba że utyłam itd.. teraz gdy patrze na tamte zdjęcia to wyglądałam dużo lepiej niż taki kościotrup. Miałam 19 lat i zaczełam się odchudzać, ale głupio, diety cud i inne i z diety na dietę jojo było coraz koszmarniejsze az dobiłam do 95 kilo.
Nigdy na szcescie nie kochałam słodyczy bo inaczej było by ze 110 m( jestem zbudowana z jakiś chyba ołowianyvch kości).
Doprowadzało mnie do szału jak przyjezdzałam mężem na niedzielny obiad i miałam wydzielone jedzenie1! Albo jak mówiłam , że nie chce czegoś do domu bo nie będę się mogła powstrzymać i słyszałam " to dla Stasia". Na szczęscie Stanley mój kochany bardzo mnie wspierał i jadł tak żebym nie widziała. Zdaniem moich rodziców to miało mnie nauczyć silnej woli. Wybacz za ten elaborat ale mam wrażenie, że opowiadasz moją historię.........Dopóki byłam w domu, tez patrzono mi na rece jak sie wyprowadziłam, zaczeło sie pytanie co jadłam...
Znalazłam na to metodę wybacz za niecenzuralne słowa ale " mam to w d...' i odkąd mam takie podejscie szybciej zaczęłam chudnąc. Powiedziałm iż zeby się przestali wp... bo niedługo to mi psyhiatra będzie potrzebny a nie dietetyk.. i się uspokoiło.
Olej to nie odzywaj się traktuj sytuacje jak powietrze - nudzi im się. A jak cuie Tato zapyta co zeżarłas powiedz że słonia w majonezie bo taką masz ochotę to twoje ciało twoja sprawa a jeżeli chcą zeby było inaczej to niech ci pomoga a nie nabijają się i doukuczają. Znajdź u nich słaby punkt i pokaz jak to miło.

mam nadzieję że mnie nie utłuczesz za ten długi post... ale nerwy mnie wzięły dokumentnie jak to przeczytałam.

Trzymaj się jestem z Tobą Ali

Witaj!!
Ja również mam podobny problem z moją mamą.Podczas , gdy mój mężuś patrzy na mnie wręcz bezkrytycznie i nie ma dnia , żebym nie usłyszała , ż e jestem piękna, moja mama zawsze mnie krytykuje.Nie mogę bezkarnie wziąć ciastka , ciągle zrzędzi , że nie biegam , nie ćwiczę itd... :cry:
Wiem , co przeżywasz ,ja to chociaż mieszkam osobno i nieczęsto ma teraz okazję do swoich praktyk, to i tak mam dość jej uwag przy nieczęstych przecież wizytach.
Nie mam odwagi tak jej fuknąć , żeby tego zaprzestała , ponieważ by się obraziła , a tego nie chcę , więc zaciskam zęby i milczę :cry:
Najlepiej nic im nie mów o swoich planach w odchudzaniu , a nam tu możesz powiedzieć wszystko ,a jak już pięknie schudniesz to wtedy się zdziwią!! :wink:
Zaglądaj tu często i nic się nie martw , bo ta stronka działa cuda.Zobaczysz! :P

dzękuje wam bardzo za te słowa otuchy , to okropne kiedy najbliższe osoby w ciebie niewierzą

trudno jest ukryć , że sie odchudzam , nie jem chleba , makaronu , kasz , ziemniaków a oni to widzą

no ale moje drogie panie rozleniwiłam sie totalnie przez ten ostatni tydzień , nieobjadam sie to fakt ale też diety nietrzymałam , a do tego jeszcze te okropne święta , rodzinka sie zlatuje i dopiero sie cyrki zaczną:)

jutro dzień ważenia , mam wrażenie , że będzie odchył wskazówki w prawo :(

mój organizm ześwirował, przemiany materii-brak !!

Melu, witam na forum, gratuluję pierwszych zrzuconych kilogramów i trzymam kciuki za następne :)

A Twoi rodzice nie tylko nie są bardzo pomocni, ale do tego ewidentnie mają niewielkie pojęcie o zdrowym odżywianiu, skoro wprowadzili Cię w takie poczucie winy, że uważasz, iż 1200-1300 kcal to tragedia. To jest właśnie najzdrowsza dla Ciebie ilość kalorii. Z tego, co piszesz, starasz się odżywiać zdrowo, wyeliminowałaś najbardziej szkodliwe produkty, więc nie ma siły, efekty będą (zresztą przecież już są)... wiem, że to trudne, ale chyba rodziców musisz po prostu przeczekać, zacisnąć zęby i starać się nie przejmować ich uwagami. Wkrótce już efekty Twoich starań będą widoczne gołym okiem, a wtedy nieprzyjemne uwagi się skończą :)

Uściski :)

Nie czesto odpisuje na nowe wpisy z braku czasu ale do Ciebie musialam :)
Na poczatek zgadzam sie z Triskiell co napisala 100%.Ja na twoim miejscu nie jadla bym 1000 kal bo to za malo ale lepiej z 1300 .Wtedy twoj metabolizm by lepeij pracowal a tak zwolni sie jego praca i nawet na 1000 bedzie ci trudno schudnac.
Ja kiedys chcialam pokazac jaka jestem silna i nawet mowilam rodzince ze przez 3 dni nic nie bede jadla a ojczym mnie nawet zachecal i przekupywal pieniedzmi ze mi zaplaci za kazde stracone kg.Wynik byl oplakujacy i jo jo doprowadzilo mnie do 121kg
Dzisiaj mam juz 37 lat i mama jak u mnie jest i widzi ze jem cos rowniez mi mowi a co juz sie obrzerasz :twisted: i ciagle mnie tym denerwuje ale juz jestem starsza i madrzejsza i wiem jak sobie z tym poradzic np jej przypominam ze to ja schudlam 28 kg a ona ciagle ma ta sama wage pomimo ze mowi ze jest na dietce :lol:
Zycze powodzenia i wytrwalosci a mandarynki nawet jak zjesz 4 to Ci nie zaszkodza :wink:

Przetrwałam jakoś te święta :)Tyle , że teraz już cała rodzina wie że walcze z kilogramami .
Idąc za radą Triskell zwiększam sobie limit kcal do 1300 i biorę się za ćwiczenia . No dobra , przynajmniej mam taki plan . Poszperam trochę w necie , może znajdę coś do czego niezabraknie mi powera :)

Chcice na słodycze mam komu ją oddam ??!!!Ktoś chętny??
Dzisiaj dzień upłynął mi pod znakiem zupki dr Kwaśniewskiego , no prawie cały dzień :P
Tak jak myślałam nie mam ochoty na ćwiczenia ale pracuję nad tym :) Wykopałam z jakiegoś wątku 8 minute ABS i od samego patrzenia czuje się zmęczona .Idę spać i wcale nie będę myśleć o bitej śmietanie - nic a nic .

Witam Was wszystkie i przede wszystkim Ciebie melu.

Trafiłam na Twój post przypadkiem. Wiesz, z jednej strony współczuje rodziców z drugiej myślę, że oni chcą Ci pomóc. Tylko nie do końca wiedzą jak. Wierz mi, że ja chciałabym, żeby mnie ktoś tak kontrolował. Z taką świadomością łatwiej sobie czegoś odmówić. A o to przecież chodzi w odchudzaniu.

U mnie sytuacja w domu jest troszke inna. A dokładniej była, bo obecnie do końca lipca mieszkam w Berlinie, z dala od domku :)

Mama zawsze mi mówiła, że powinnam schudnąć, czasami dogadała,że za dużo zjadłam (ale rzadko, bo sama do szczupłych nie nalezy) i chwaliła jak schudłam. Z drugiej strony podtykała mi różne dobre rzeczy mówiąc: to nie tuczy, od jednego kawałka nic sie nie stanie, spróbuj jakie dobre, to nie jest wcale tłuste/słodkie, to jest dietetyczne (np o czymś smażonym) itp. To wcale nie ułatwia. Zawsze wiedziałam, że coś dobrego na mnie czeka. I nikt mnie nie pilnował. Nikt nie powiedział- nie jedz, tuczy albo jesteś na diecie. A czasami wtedy dużo łatwiej jest się powstrzymać. Spróbuj spojrzeć na to od tej strony i ciągnąć z tego korzyści a nie dołować się. Twoja rodzina chce Ci pomóc, tylko że oni nie wiedzą, że Cie przy tym ranią. Porozmawiaj z nimi albo spróbuj zmienic punkt widzenia :)
Ja trzymam za Ciebie kciuki! Ja swoją walkę zaczęłam dziś ponownie. Wierzę w sukces.

Buziaki!
Ewka

Cytat:

---

Zamieszczone przez Melu

Chcice na słodycze mam komu ją oddam ??!!!Ktoś chętny??

---

Ja grzecznie podziękuję, moja własna mi wystarczy :wink:

Ściskam i życzę ćwiczeniowej energii :)

hej ja jestem weronika i widze ze mamy prawie ten sam problem...ja mam 159 wzrostu i 90kg na sobie, tez mam 19 lat.
ja wzylam 109kg apogeum!!!!!!!! kurcze to jest straszne zrzucilam 20 kg i wazylam 80 kg a teraz przytylam 10 czyli waze 90kg.ale to ze twoi rodzice cie rozliczaj to jest bardzo zle!!jako przyszly technik zywienia mowie ci ze skoro to juz zle wplywa na twoja psychike to moze okazac sie ciezkie do schudniecia.dlugotrwaly stres na organiz objawia sie czestym powrotem do tych samych nawykow.im mniej bedziesz jadla to oraganizm bedzie odkladal na "pozniej" i waga nie spadnie.porozmawiaj z rocdzicami na ten temat, zeby tak nie postepowali bo to moze sie zle skaczyc.ja dzis zaczelam dietke moja familija tez sie ze mnie smieje bo "nie dam rady" i tu sie mylo bo mam was i wiem ze mi sie uda wytrac do konca i 1 dziej dluzej :)

grr wrrr a szło mi tak dobrze , żoładek sie zmniejszył i chciało mi sie
już mi się niechce , początkowu entuzjazm gdzieś się rozwiał , musze go poszukać
bo przecież chcę wyglądać i czuć sie lepiej - dlaczego więc brakuje mi sił
to wszystko przez te święta , to po nich się tak rozpaprałam ..ehhh
ABS idę do Ciebie ..

24kg to go :) obecna waga i cel ten sam.

Nie poddawaj się, szkoda byłoby podjętego już wysiłku i tego, co dotychczas udało Ci się osiągnąć - te pierwsze kg są tak samo ważne jak wszystkie pozostałe, które zrzucisz - bo na pewno Ci się uda, muuusi :)

Trzymam kciuki, ślę energię i życzę miłych ćwiczeń ;)
C.

Melu!

uwierz w siebie a siły powrócą. Wiem jak strasznie nie chce się ćwiczyc sama tego niecierpię, ale popróbuj . jest ładnie ciepło wybierz sie na długi spacer, może nawet szybki marsz. Przyzwyczaj organizm do małego wysiłku choć. Zobaczysz jak dotlenisz mięście dostanież takiego napadau energii, że sama się nie poznasz. Nie bąź smutna przyj do przodu. Mam nadzieję, że rodzice już Cie tak nie mecza okropnie.
Nie pozwalam na zły humor :) Już uśmiech na twarzyczkę i pamiętaj mocno trzymam za Ciebie kciuki.,

Ja rowniez po swietach nie moglam sie pozbieraz z dietkowaniem a juz myslalam ze jak schudlam 28 kg to organizm nie wroci to tego dawnego obrzarstwa ale sie pomylilam .Teraz wiem ze zawsze bede musiala sie pilnowac jak bede chciala wygladac jak ludzie

http://spirit.civ.pl/e//kartki/galer...i/beach032.jpg

Melu, i jak, wrócił dietkowy zapał? Święta były trudne dla niemal każdej z nas, ale przecież wszystkie pocieszamy się, że do kolejnych świąt aż 8 miesięcy - i to w większości tych cieplejszych, pełnych świeżych warzyw i owoców, sprzyjających odchudzaniu miesięcy :)

Przesyłam duuuużo dobrej energii, ściskam i melduję, że już dodałam Twój wątek do swojej listy odwiedzanych, to już nie będę jak przygłup pytać, gdzie on jest :lol:

Melu! Gdzie jesteś? Wracaj!

Pozdrawiam Cię serdecznie!